de wegwijzer = finger-post = signpost given directions with boards shaped like fingers
signpost = colbh seòlaidh
de = an

Volgens Maircad Ní Mhaonaigh, zangeres van Altan, betekent An Colbh Seòlaidh op de goede weg, naar de goede dingen, het juiste kiezen. En spreek je het uit als an kolv sjowli.

Gekozen voor een Keltische naam naar aanleiding van het boek ‘Waar eens Troje lag’ van Iman Jacob Wilkens, dat zich afspeelde in de Keltische tijd.
Hij vertelt in zijn boek dat Homerus geboren en gestorven is in Nw.- en St. Joosland: "...Na de bijeenkomst zeilde hij naar Ios (Joosland in de huidige provincie Zeeland).

Omdat Homerus lange tijd in Zuid-Spanje heeft gewoond, kan men zich afvragen waarom hij tegen het einde van zijn leven naar Noord-Europa reisde. De reden moet zijn dat hij, zoals zoveel bejaarde mensen, naar zijn vaderland verlangde. Blijkbaar wilde hij nog een laatste keer de vertrouwde omgeving van zijn jeugd zien. na een lang leven van zwerven keert Homerus dan ook terug om daar te sterven waar hij was geboren: het eilandje Ios, het vroegere Ioosland en tegenwoordig Nieuw en Sint Joosland dat nu deel uitmaakt van Walcheren. Hoewel we de urn met zijn stoffelijke resten hier nooit zullen vinden, omdat het eilandje Ioos in de Middeleeuwen lange tijd onder de zeespiegel heeft gelegen, is de maansikkel op het wapenschild van het dorp waarschijnlijk een huldebetuiging van de druÏden aan de grote dichter geweest; het is namelijk een veel te exclusief symbool om aan een doorsnee plattelandsgemeente toe te kennen. Voor de ouden was de maansikkel verbonden met Artemis, de dochter van Zeus, die verantwoordelijk was voor de opeenvolging van geboorten, gesymboliseerd door de steeds terugkerende maansikkel..."

De dichter voer naar Ios, nadat de bijeenkomst was beëindigd, om zich bij Creophylus te voegen, en bleef daar enige tijd, nu een oude man. Terwijl hij aan zee zat, zo zegt men, vroeg hij enkele jongens die terug- keerden van het vissen: ‘Heren, jagers van diepzeeprooi, hebben we iets gevangen?’ Ze antwoordden hierop: ‘Alles wat we vingen hebben we achtergelaten, en alles wat we niet vingen nemen we met ons mee.‘ Homerus begreep dit antwoord niet en vroeg wat ze bedoelden. Ze legden vervolgens uit dat ze met vissen niets hadden gevangen, maar dat ze hun luizen aan het vangen waren geweest, en dat ze de luizen die ze vingen hadden achtergelaten: maar in hun kleren die luizen meenamen die ze niet hadden gevangen. Hierop herinnerde Homerus zich het orakel en stelde, begrijpend dat zijn einde was gekomen, zijn eigen grafschrift samen. Toen hij van die plek vertrok gleed hij uit op een kleiachtige plaats, viel op zijn zijde en stierf, zo zegt men de derde dag daarna. Hij werd begraven in Ios, en dit is zijn grafschrift: ‘Hier bedekt de aarde het heilige hoofd van de goddelijke Homerus, verheerlijker van helthaftige mannen.’